NASA AIRPORT AKO PARA MAGHATID NG KAIBIGAN, PERO NAKITA KO ANG ASAWA KO NA MAY KASAMANG IBA — NARINIG KO ANG PLANO NILANG NAKAWIN ANG LAHAT SA AKIN, PERO HINDI NILA ALAM NA SILA ANG NASA LOOB NG BITAG KO
Pumunta lang ako sa NAIA Terminal 3 para ihatid ang best friend kong papuntang Canada. Naka-mask ako at naka-cap dahil medyo sikat ako sa business world bilang si Celine, ang CEO ng Vanguard Holdings.
Pagkatapos kong mag-wave ng goodbye, naglakad ako pabalik sa parking. Pero napahinto ako nang makita ko ang isang pamilyar na jacket sa Pre-Departure Area.
Si Marco. Ang asawa ko.
Ang sabi niya, nasa Cebu siya para sa isang seminar. Pero heto siya, nasa International Terminal.
At hindi siya nag-iisa.
Naka-akbay siya sa isang babae. Si Trina. Ang babaeng ilang beses na niyang ipinakilala sa akin bilang “Work Bestie” at “Office Mate lang”.
Kumirot ang dibdib ko. Pero sa halip na sumugod at mag-iskandalo, nanaig ang utak ko. Dahan-dahan akong lumapit at nagtago sa likod ng malaking halaman malapit sa inuupuan nila.
Dinig na dinig ko ang tawanan nila.
“Babe,” bulong ni Marco kay Trina. “Wag ka nang kabahan. Ayos na ang lahat.”
“Sigurado ka ba?” tanong ni Trina habang hinihimas ang hita ng asawa ko. “Baka mahalata ni Celine na nawawala ang pera?”
Tumawa si Marco. Isang tawang puno ng pangmamaliit.
“Huwag kang mag-alala. Ang tangang ‘yun, masyadong busy sa kumpanya. Nalipat ko na ang ₱50 Million mula sa joint account namin papunta sa Offshore Account natin sa Cayman Islands. Sa oras na lumapag tayo sa Europe, mawawalan na siya ng lahat.“
Ngumisi si Trina. “Poor Celine. She won’t see it coming (Hindi niya alam ang paparating).”
“Oo,” sagot ni Marco. “Iiwan natin siyang bankrupt at luhaan.”
Dapat ay umiyak ako. Dapat ay nanginig ako sa galit.
Pero sa ilalim ng facemask ko… ngumiti ako.
Dahil hindi nila alam, tatlong araw ko nang alam ang plano nila.
Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko.
Nag-type ako ng message sa Private Banker ko at sa Chief of Police ng airport na kaibigan ng pamilya namin.
Sent.
Tumayo ako mula sa pinagtataguan ko. Inayos ko ang aking shades. Naglakad ako palapit sa kanila.
“Going somewhere, Marco?”
Nanigas si Marco. Dahan-dahan siyang lumingon. Namutla siya nang makita niya ako.
“C-Celine?!” utal niya. Agad siyang lumayo kay Trina. “W-Wala ‘to! Hinahatid ko lang si Trina! May business trip kami!”
“Business trip?” tanong ko habang nakatingin sa ticket na hawak nila. “Sa Paris? Gamit ang perang ninakaw mo sa akin?”
Tumayo si Trina, matapang pa rin. “Wala kang ebidensya, Celine! At saka, nakaalis na ang pera! Nasa amin na ang 50 Million! Wala ka nang magagawa!”
Tumawa ako nang mahina.
“Trina, Trina,” iling ko. “Alam mo ba kung bakit ako ang CEO at ikaw ay secretary lang?”
Nilabas ko ang phone ko at ipinakita ang banking app ko.
“Noong nakaraang linggo, napansin kong may unusual activity si Marco. Kaya pinalitan ko ang laman ng Joint Account namin.”
Nanlaki ang mata ni Marco.
“Ang ₱50 Million na ‘nilipat’ niyo kanina?” paliwanag ko. “Hindi ‘yun totoong pera. Isa ‘yung ‘Traceable Dummy Fund’ na sinet-up ng bangko para sa Entrapment Operation.”
“A-Anong ibig mong sabihin?” pawis na pawis na si Marco.
“Ibig sabihin,” ngiti ko. “Sa sandaling pinindot mo ang ‘Transfer’ kanina, hindi pera ang nakuha mo. Nagpadala ka ng signal sa Cybercrime Unit na nagnanakaw ka.“
Biglang nag-anunsyo sa speaker ng airport. “Attention Mr. Marco Villon and Ms. Trina Santos. Please remain where you are. Airport Police are approaching.”
Sa magkabilang dulo ng hallway, dumating ang mga Pulis.
“No! Hindi pwede ‘to!” sigaw ni Trina. “Marco, gawin mo ang paraan!”
“Celine! Hon!” lumuhod si Marco sa harap ko, umiiyak. “Joke lang ‘yun! Surprise vacation sana natin ‘to! Si Trina ang… ang travel agent!”
“Travel agent na kayakap mo?” tinaasan ko siya ng kilay. “Nice try.”
Lumapit ang mga pulis at pinosasan silang dalawa.
“Mr. Villon, Ms. Santos,” sabi ng Opisyal. “You are under arrest for Qualified Theft and Estafa.”
Habang hinihila sila palayo, nagpupumiglas si Marco. “Celine! Asawa mo ako! Maawa ka! Mawawalan ako ng lahat!”
Lumapit ako sa kanya at bumulong, gamit ang linyang narinig ko kanina.
“Well, Marco… that idiot just lost everything. And you didn’t see it coming.”
Tinalikuran ko sila habang kinakaladkad sila papunta sa selda, at ako ay naglakad palabas ng airport—ligtas ang pera ko, malaya sa manloloko, at handa nang mag-celebrate kasama ang tunay kong mga kaibigan.
